Η Κυπαρισσία δεν έχει κάνει brand το Πάσχα της. Δεν έχει το ρουκετοπόλεμο της Χίου, ούτε τις φιλαρμονικές της Κέρκυρας. Έχει κάτι πιο ήσυχο: έναν λόφο με βυζαντινό κάστρο, το Ιόνιο στο βάθος, και έθιμα που ο κόσμος εδώ τηρεί χωρίς πολλή φασαρία, σχεδόν οργανικά.
Το Σάββατο στην πλατεία και η αλμύρα του Ιονίου
Πριν από την κατάνυξη, υπάρχει η ζωντανή καθημερινότητα της πόλης. Το Μεγάλο Σάββατο το πρωί η κεντρική πλατεία μετατρέπεται σε σημείο συνάντησης. Είναι η ώρα που οι ντόπιοι βγαίνουν για τα τελευταία ψώνια της γιορτής, αλλά κυρίως για εκείνη την απαραίτητη βόλτα που καταλήγει σε καφέ κάτω από τον ήλιο. Οι φωνές από τον κόσμο μπλέκονται με τους ήχους των καμπανών που σημαίνουν την Πρώτη Ανάσταση, ενώ η μυρωδιά από το φρεσκοψημένο τσουρέκι και τα πασχαλινά κουλούρια πλημμυρίζει τους γύρω δρόμους.
Αν ο καιρός το επιτρέπει, η βόλτα συνεχίζεται προς την παραλία, του Αη-Λαγούδη ή στις αμμουδερές παραλίες στα Βόρεια. Ελαία, Αγιαννάκης, Καλό Νερό. Εκεί οι αμμουδιές είναι ακόμα παρθένες, ιδιαίτερα στις δύο πρώτες, χωρίς τον θόρυβο του καλοκαιριού. Το περπάτημα στην άμμο που αρχίζει σιγά-σιγά να ζεσταίνει προσφέρει μια πρώτη, σχεδόν ιερή επαφή με τη θάλασσα. Είναι μια στιγμή αποσυμπίεσης, όπου ο ήχος του Ιονίου σε προετοιμάζει για τη νύχτα που έρχεται, συνδέοντας τη θρησκευτική γιορτή με την αναγέννηση της φύσης.
Η νύχτα των Γλόμπων
Ωστόσο, μία μέρα νωρίτερα, τη Μεγάλη Παρασκευή το βράδυ, η ατμόσφαιρα αλλάζει. Μετά την περιφορά των Επιταφίων, η κεντρική πλατεία γεμίζει κόσμο που κρατά χάρτινα φανάρια, τους «γλόμπους», όπως τους λένε στην περιοχή. Μέσα σε κάθε γλόμπο υπάρχει ένα χαρτάκι με μια ευχή, ένα όνομα ή απλώς μια σκέψη. Μια μικρή εστία θερμότητας στη βάση τους θερμαίνει τον αέρα και το φανάρι αρχίζει να τεντώνει, έτοιμο να πετάξει.
Όταν τα αφήνουν, τα αφήνουν όλα μαζί. Εκατοντάδες φωτεινά σημεία σκορπίζουν πάνω από την πόλη, χωρίς να ακολουθούν συγκεκριμένη κατεύθυνση, δημιουργώντας έναν δικό τους γαλαξία πάνω από το λιμάνι. Δεν είναι ένα θέαμα που στήθηκε για να φωτογραφηθεί, είναι κάτι που γίνεται επειδή γινόταν πάντα, μια σιωπηλή συνομιλία με τον ουρανό.
Ανάσταση στην Άνω Πόλη
Το Μεγάλο Σάββατο το βράδυ, ο τόπος που θέλετε να βρίσκεστε είναι η Άνω Πόλη. Τα στενά ανεβαίνουν από την παραλιακή ζώνη, τα σπίτια είναι πέτρινα και το κάστρο δεσπόζει στην κορυφή, επιβλητικό μέσα στο σκοτάδι. Με το «Χριστός Ανέστη», βεγγαλικά εκτοξεύονται από διάφορα σημεία του οικισμού και τα τείχη του κάστρου αρπάζουν τα χρώματα της γιορτής.
Από εκεί ψηλά βλέπεις τον εορτασμό να απλώνεται σε διαφορετικά επίπεδα: κόσμος που ανεβαίνει, κόσμος που κατεβαίνει και εκατοντάδες φώτα από το Άγιο Φως που κουνιούνται ρυθμικά στους δρόμους. Ο ήχος των καμπανών φτάνει από την κάτω πόλη, ενώ στο βάθος το Ιόνιο παραμένει ένας σκοτεινός, ήσυχος καθρέφτης.
Το μεσσηνιακό τραπέζι
Το φαγητό στην Κυπαρισσία δεν έχει εκπλήξεις και αυτό είναι το μεγαλύτερο προτέρημά του. Το αναστάσιμο δείπνο περιλαμβάνει την παραδοσιακή μαγειρίτσα, ζυμωτό ψωμί και το φημισμένο μεσσηνιακό ελαιόλαδο που δίνει χαρακτήρα σε κάθε πιάτο. Την Κυριακή, το αρνί στη σούβλα κυριαρχεί και οι αυλές των σπιτιών αλλά και οι ταβέρνες γεμίζουν νωρίς.
Αν παρατηρήσετε τα τραπέζια γύρω σας, θα δείτε πιάτα που ίσως δεν υπάρχουν στον επίσημο κατάλογο, όπως τοπικά χόρτα ή ιδιαίτερα τυριά της περιοχής. Αξίζει να ρωτήσετε τι καλό ετοίμασαν την τελευταία στιγμή πριν παραγγείλετε. Στην τοπική αγορά θα βρείτε λαμπρόψωμα και κουλούρια φτιαγμένα με συνταγές που έχουν περάσει από γενιά σε γενιά και δεν έχουν κανένα λόγο να αλλάξουν.
Πώς να φτάσετε
Η Κυπαρισσία απέχει περίπου 300 χιλιόμετρα από την Αθήνα μέσω Τρίπολης. Η Μεγάλη Εβδομάδα είναι η ιδανική στιγμή για να περιπλανηθείτε στην Άνω Πόλη, να χαθείτε στα στενά που οδηγούν στο κάστρο και να απολαύσετε τη θέα στη Δυτική Πελοπόννησο. Είναι ένας προορισμός που δεν απαιτεί αυστηρό πρόγραμμα, αλλά απαιτεί χρόνο για να τον νιώσεις.
