Η επίσκεψη σε κάποια νησιά, απαιτεί σχεδιασμό μηνών. Η Αίγινα δεν είναι ένα από αυτά. Τριάντα πέντε λεπτά από το Πειραιά, και είσαι αλλού. Αυτό ακριβώς είναι και η μεγάλη της αρετή την εποχή του Πάσχα: μπορεί να σε κρατήσει για ολόκληρη την εβδομάδα, αλλά δέχεται και αποφάσεις της τελευταίας στιγμής.
Το νησί δουλεύει για τον εαυτό του
Τη Μεγάλη Εβδομάδα το νησί δουλεύει. Όχι για τους τουρίστες, αλλά για τον εαυτό του. Οι ντόπιοι μαζεύουν κλήματα για τη φωτιά, επιλέγουν το αρνί ή το κατσίκι, βάφουν αυγά. Τα μαγαζιά κλείνουν νωρίς, οι εκκλησίες ανοίγουν αργά το βράδυ. Υπάρχει μια ρουτίνα που δεν εξηγείται στους ξένους, απλώς παρακολουθείται.
Τη Μεγάλη Πέμπτη, μετά τη λειτουργία, αρχίζει ο στολισμός των Επιταφίων. Είναι δουλειά κυρίως γυναικών, τέχνη που κουβαλιέται από γενιά σε γενιά, και αν το ζητήσεις ευγενικά, ίσως σε αφήσουν να βοηθήσεις. Μην το χάσεις.
Η Μεγάλη Παρασκευή στην Αίγινα έχει κάτι που δεν συναντάς εύκολα αλλού. Οι τρεις Επιτάφιοι της Χώρας, της Μητρόπολης, της Παναγίτσας και του Αγίου Νικολάου, δεν κάνουν το γνωστό γύρο της γειτονιάς και τελειώνουν. Κατεβαίνουν μέχρι την παραλία, στη μικρή προβλήτα, και συναντιούνται εκεί. Πλήθος με κεριά, ψαλμωδίες που πέφτουν πάνω στο νερό, ο αέρας να κουβαλά θυμίαμα. Μετά, ντόπιοι και επισκέπτες καταλήγουν στα μεζεδοπωλεία. Είναι μέρος της τελετής κι αυτό.
Καμπάνες, πυροτεχνήματα και ο Ιούδας
Για όσους θέλουν πιο κατανυκτική ατμόσφαιρα, τα μοναστήρια του νησιού αντέχουν σε αυτό. Ο Άγιος Νεκτάριος, ο Άγιος Χριστόφορος, η Αγία Αικατερίνη, η Παναγία Χρυσολεόντισσα. Χώροι που δεν κάνουν εντυπωσιασμό, απλώς κρατούν τη ζέση τους ανεπηρέαστοι από τον αριθμό των επισκεπτών.
Την Ανάσταση, οι καμπάνες χτυπούν σε ρυθμό που δεν αφήνει κανέναν αδιάφορο, ακόμα και τον πιο άθεο, και πυροτεχνήματα σκάνε πάνω από το λιμάνι. Την επόμενη μέρα, στην Πέρδικα, καίνε τον Ιούδα στην παραλία. Αξίζει να το δεις έστω μία φορά.
Ιστορία σε κάθε γωνιά
Αν έχεις χρόνο πέρα από τις εκκλησίες, η Αίγινα δίνει αρκετά. Στην πόλη, το Κυβερνείο Καποδίστρια, το κτήριο από όπου ο πρώτος κυβερνήτης διοικούσε τη χώρα, και ο Πύργος του Μαρκέλλου του 1802, που φιλοξένησε την Αντικυβερνητική Επιτροπή, είναι δύο σταθμοί που αξίζουν και μόνο για να νιώσεις το βάρος της ιστορίας τους. Δίπλα στο Αρχαιολογικό Μουσείο, ο αρχαιολογικός χώρος της Κολώνας, η αρχαία Ακρόπολη του νησιού, με κατοίκηση που χάνεται στην Εποχή του Χαλκού. Πιο έξω, ο ναός της Αφαίας του 5ου αιώνα π.Χ. και ο εγκαταλελειμμένος μεσαιωνικός οικισμός της Παλαιοχώρας, που χτίστηκε για να γλιτώνει ο κόσμος από τους πειρατές και μετρούσε κάποτε 365 εκκλησίες, μία για κάθε μέρα του χρόνου. Σήμερα σώζονται λίγο περισσότερες από τριάντα.
Για τους περιπατητές, τα μονοπάτια αυτή την εποχή είναι στην καλύτερή τους. Το μεγαλύτερο κάνει τον γύρο του Ελλάνιου Όρους σε εννέα χιλιόμετρα. Το μικρότερο, γύρω από την Παλαιοχώρα και μέχρι το κάστρο, χωράει σε 1,2 χιλιόμετρα.
Η Αίγινα δεν ανταγωνίζεται τους μεγάλους πασχαλινούς προορισμούς. Δεν έχει ανάγκη. Έχει το δικό της ρυθμό, που δεν διαπραγματεύεται με τον αριθμό των επισκεπτών. Και αυτό, Μεγάλη Εβδομάδα, το νιώθεις από την πρώτη στιγμή που πατάς στο λιμάνι.
