Η σήραγγα του Τυμφρηστού λειτουργεί σαν κατώφλι. Μπαίνεις από την πλευρά της Φθιώτιδας με συννεφιά στο κεφάλι, βγαίνεις στην Ευρυτανία και το φως έχει αλλάξει. Ο αέρας χτυπάει στο παρμπρίζ υγρός, βαρύς με μυρωδιά κωνοφόρων, και το πράσινο στα πλαϊνά του δρόμου έχει εκείνη την αχόρταγη ένταση που ξέρει μόνο ο Μάιος. Όχι δεν είναι “η Ελβετία της Ελλάδας” καθώς αυτή η σύγκριση κάνει κακή χάρη στον τόπο. Το Καρπενήσι την άνοιξη είναι πιο άγριο, πιο απρόβλεπτο από κάθε αλπικό τακτοποιημένο τοπίο.
Οι περισσότεροι το ξέρουν ως χειμερινό προορισμό. Σκι, τζάκια, χιονισμένα έλατα. Σωστά όλα, αλλά η πραγματική φύση της Ευρυτανίας αποκαλύπτεται αλλού. Όταν τα χιόνια λιώνουν και ξεκινούν το ταξίδι τους προς τα κάτω, τρέφοντας ποτάμια που τον Ιανουάριο ήταν σχεδόν σιωπηλά. Τότε το βουνό αλλάζει χαρακτήρα.
Μέσα στο φαράγγι
Το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι το φαράγγι «Πάντα Βρέχει», ανάμεσα στα χωριά Ροσκά και Δολιανά. Το όνομα δεν είναι ποιητική υπερβολή. Τα νερά που κατεβαίνουν από την Καλιακούδα χτυπούν στα βράχια της κοίτης και σκορπίζουν σε ψιλή, συνεχή ομίχλη πριν ενωθούν με τον Κρικελοπόταμο. Τον Μάιο, η στάθμη είναι ιδανική για river trekking, αρκετή ορμή ώστε να νιώθεις τη δύναμη του νερού, αλλά η κοίτη βατή. Οι βράχοι τριγύρω έχουν γίνει σμαραγδένιοι από την υγρασία. Μένεις με το κρύο νερό στα πόδια και τον ήχο που σε κλείνει από παντού.
Το δάσος αργεί
Έξω από τη χαράδρα, τα ελατοδάση γύρω από το Μεγάλο και το Μικρό Χωριό έχουν τη δική τους λογική. Η ιαπωνική έννοια του shinrin-yoku, η αργή, συνειδητή περιπλάνηση στο δάσος, εδώ συμβαίνει χωρίς να την έχεις ονομάσει. Σταματάς κάτω από ένα έλατο γιατί κάτι σε κάνει να σταματήσεις. Ακούς. Ο αέρας φορτωμένος με αιθέρια έλαια από τα κωνοφόρα, και κάπου ψηλά τα πουλιά που έχουν ήδη επιστρέψει. Το δάσος στο Καρπενήσι τον Μάιο δεν χρειάζεται προγραμματισμένη δραστηριότητα, αρκεί ένα μονοπάτι και η προθυμία να αργήσεις.
Τι σερβίρεται
Το βράδυ, τα χωριά της Ποταμιάς ξέρουν τι βάζουν στο τραπέζι. Άγρια χόρτα μαζεμένα τις προηγούμενες μέρες και φρέσκια πέστροφα από τα εκτροφεία της περιοχής. Και τσαλαφούτι, το τοπικό κρεμώδες τυρί που αυτή την εποχή έχει γεύση που δεν τη βρίσκεις αλλιώς. Είναι φαγητό που μυρίζει τόπο.
*Για την επίσκεψη στο “Πάντα Βρέχει” συνιστάται η συνεργασία με τοπικές εταιρείες εναλλακτικού τουρισμού, ιδιαίτερα αν η παρέα περιλαμβάνει παιδιά.
Φωτογραφίες: discovergreece.com
