Σκαρφαλωμένο πάνω από τον Βοϊδομάτη, βαθιά χαραγμένο μέσα στο άγριο τοπίο της χαράδρας, το γεφύρι μοιάζει να ενώνει όχι μόνο τις δύο όχθες, αλλά και τον χρόνο. Πέτρα πάνω στην πέτρα, καμπύλη τέλεια, σαν να σχεδιάστηκε από το ίδιο το βουνό.
Έτσι είναι και το Πέτρινο Γεφύρι Κόκκορη στο Ζαγόρι. Σφηνωμένο μέσα στη χαράδρα, πάνω από τα νερά του Βοϊδομάτη, εκεί όπου ο ποταμός χαράζει υπομονετικά τη δική του πορεία, το γεφύρι μοιάζει περισσότερο με φυσικό φαινόμενο παρά με ανθρώπινο έργο. Η καμάρα του, λιτή κι αυστηρή, υψώνεται πάνω από το νερό κι ακριβώς αυτή η απλότητα είναι που το κάνει τόσο επιβλητικό.
Στέκεσαι στο κέντρο του και κοιτάς γύρω. Οι βράχοι υψώνονται κάθετα, το ποτάμι κυλά από κάτω αδιάφορο για την ανθρώπινη παρουσία, το φως αλλάζει συνεχώς. Το γεφύρι δεν δεσπόζει στο τοπίο. Ανήκει σε αυτό. Και ίσως γι’ αυτό η αίσθηση είναι τόσο έντονη: εδώ δεν είσαι θεατής, είσαι μέρος της εικόνας.
Mοιάζει σαν να γεννήθηκε από την ίδια την πέτρα και όχι από ανθρώπινα χέρια… Σαν να ανήκει στο τοπίο παρά στην ανθρώπινη ιστορία. Κάποτε, αυτό το πέρασμα ήταν ανάγκη. Ένωσε χωριά, ανθρώπους, διαδρομές ζωής. Περαστικοί το διέσχισαν για να συνεχίσουν το ταξίδι τους.
Η καμάρα του, ενώνει δύο όχθες – αλλά στην πραγματικότητα ενώνει εποχές. Από τότε που τα γεφύρια ήταν ανάγκη, μέχρι σήμερα που είναι μνήμη. Σαν να χτίστηκε όχι για να εντυπωσιάσει, αλλά για να αντέξει. Κι άντεξε.
Τον χειμώνα, το τοπίο σκληραίνει. Η υγρασία, το χιόνι, το γκρι του ουρανού κάνουν το γεφύρι να μοιάζει σχεδόν αυστηρό, σαν φύλακας του φαραγγιού. Την άνοιξη, το πράσινο μαλακώνει τις γραμμές του και το νερό φωτίζεται. Το καλοκαίρι, ο ήλιος καθρεφτίζεται στον Βοϊδομάτη και η πέτρα ζεσταίνεται. Το φθινόπωρο, όλα παίρνουν εκείνο το ήρεμο, γήινο χρώμα που σε κάνει να μένεις λίγο παραπάνω.
Κι όμως, όσο κι αν αλλάζει με τις εποχές, κάτι μένει πάντα ίδιο: η αίσθηση ότι εδώ ο χρόνος δεν έχει εξουσία. Ότι οι αιώνες περνούν, αλλά η πέτρα επιμένει. Το Πέτρινο Γεφύρι Κόκκορη δεν είναι αξιοθέατο για «λίστα». Είναι μια υπενθύμιση ότι το ταξίδι δεν μετριέται μόνο σε χιλιόμετρα, αλλά σε στιγμές που σε αλλάζουν χωρίς να το καταλάβεις.
