ΚΕΙΜΕΝΟ-ΦΩΤΟ: Βιβή Μαργαρίτη
Είναι εκείνοι οι Έλληνες της διασποράς που, όσο μακριά κι αν ζουν, δεν έφυγαν ποτέ πραγματικά από την πατρίδα. Που μπορεί να εργάζονται, να μεγαλώνουν παιδιά και να ριζώνουν σε άλλες χώρες, αλλά κρατούν την Ελλάδα ζωντανή — όχι ως ανάμνηση, αλλά ως καθημερινότητα. Η Κατερίνα Καλοφύρη Harti είναι μία από αυτούς.
Μετανάστευσε στη Γερμανία από το Ανήλιο Μετσόβου πριν από περίπου 30 χρόνια, ακόμη έφηβη, μαζί με τα αδέλφια της, αναζητώντας μια καλύτερη ζωή. Ο πατέρας της είχε ήδη ανοίξει τον δρόμο, έχοντας ζήσει και εργαστεί εκεί παλαιότερα. Στη Γερμανία γνώρισε τον άντρα της, τον Τόμας — Γερμανό στην καταγωγή, Έλληνα στην καρδιά. Εκεί δημιούργησαν οικογένεια και μεγάλωσαν τους δύο γιους τους, που μιλούν άψογα ελληνικά, όπως και ο ίδιος ο Τόμας.
Σήμερα, το σπίτι τους βρίσκεται στο Hollenbach της Γερμανίας. Εκεί ζουν. Εκεί ανήκουν. Κι όμως, μόλις περάσεις την πόρτα, νιώθεις πως βρίσκεσαι κάπου ανάμεσα στο Μέτσοβο και σε ένα ελληνικό χωριό που δεν έμαθε ποτέ τι θα πει ξενιτιά.
Ελλάδα… με χιόνι απ’ έξω
Μας φιλοξένησαν μια παγωμένη μέρα του χειμώνα. Έξω χιόνιζε και το τοπίο ήταν βγαλμένο από παραμύθι. Μέσα όμως, όλα ήταν ζεστά. Όχι μόνο από τη θέρμανση, αλλά από την ατμόσφαιρα. Όλη η οικογένεια παρούσα — αφορμή, τα γενέθλια του γιου τους.
Η φιλοξενία; Άκρως ελληνική. Η μαγειρίτσα άχνιζε στο πιάτο, γεμίζοντας το σπίτι αρώματα πατρίδας. Στον φούρνο ψηνόταν πίτα, από εκείνες τις αυθεντικές, τις μετσοβίτικες, που μοιάζουν να κουβαλούν μέσα τους ιστορίες και γενιές ολόκληρες. Για λίγες ώρες, η Γερμανία εξαφανίστηκε. Ήμασταν Ελλάδα. Και μάλιστα χωριό.
Μια αυλή γεμάτη σύμβολα
Πριν καν μπούμε στο σπίτι, η αυλή έδινε το στίγμα. Ένα αρχαιοελληνικό άγαλμα υποδέχεται τον επισκέπτη, ενώ σε μια γωνιά του κήπου στέκει ένα μικρό εκκλησάκι. Σιωπηλά, διακριτικά, αλλά με ξεκάθαρο μήνυμα: εδώ η μνήμη δεν ξεθωριάζει.
Το «μετσοβίτικο» δωμάτιο
Η μεγάλη έκπληξη, όμως, κρυβόταν μέσα. Ένα δωμάτιο αφιερωμένο εξ ολοκλήρου στο Μέτσοβο.
Το λεγόμενο «μετσοβίτικο».
Υφαντά που ζεσταίνουν τον χώρο — και την ψυχή. Χρώματα γήινα, παραδοσιακά. Και στο κέντρο, η μετσοβίτικη παραδοσιακή φορεσιά, να κοσμεί το δωμάτιο σαν ιερό κειμήλιο. Όχι ως διακοσμητικό, αλλά ως δήλωση ταυτότητας. Σαν να λέει: «Από εδώ ξεκινήσαμε. Και εδώ ανήκουμε, όπου κι αν βρισκόμαστε».
Η πατρίδα ως τρόπος ζωής
Η αγάπη της Κατερίνας για την Ελλάδα είναι άσβεστη. Όπως κάθε Έλληνας του εξωτερικού, μετρά αντίστροφα για το καλοκαίρι. Για την επιστροφή. Για το χωριό. Για εκείνη τη γη που, ακόμη κι αν δεν σε φιλοξενεί καθημερινά, δεν παύει ποτέ να σε μεγαλώνει.
Σε αυτό το σπίτι στο Hollenbach, η Ελλάδα δεν είναι νοσταλγία. Είναι παρόν. Είναι τραπέζι στρωμένο, γλώσσα που μιλιέται, φορεσιά που τιμάται, εκκλησάκι που στέκει, πίτα που ψήνεται.
Και κάπως έτσι καταλαβαίνεις πως η πατρίδα δεν είναι πάντα τόπος. Είναι άνθρωποι. Είναι μνήμες. Είναι καρδιά.
Ευχαριστούμε θερμά για τη ζεστή ελληνική φιλοξενία την Κατερίνα, τον Τόμας, τον Λούκας, τον Δημήτρη, την Φανή, τον Ντίνο, την Μάργκετ, τον Τόλη, την Αγγελική, την Έφη, τον Στέφανο και τα παιδιά τους.
