Η Κέρκυρα, την Άνοιξη

Οταν βρεθείς στην Κέρκυρα την άνοιξη, θα την δεις διαφορετικά. Είμαστε λίγες εβδομάδες μετά το Πάσχα και μπορεί να φέρνει κόσμο, φιλαρμονικές, σπασμένα κανάτια και μια ένταση που ταιριάζει στο νησί αλλά το εξαντλεί. Μόλις φύγει το πλήθος, η Κέρκυρα επιστρέφει στον εαυτό της. Και ο εαυτός της, τον Μάιο, είναι κάτι αρκετά διαφορετικό.

Η πόλη αδειάζει, οι ντόπιοι επιστρέφουν στις συνήθειές τους, και η ύπαιθρος, αυτή η πράσινη, πυκνή, ιονική ύπαιθρος — ανοίγει.

Τα αρχοντικά της ενδοχώρας

Η Κέρκυρα έχει αρχιτεκτονική κληρονομιά που δεν εξαντλείται στην πόλη. Στην ενδοχώρα, μέσα στους ελαιώνες, στέκονται τα παλιά αρχοντικά, εξοχικές επαύλεις με βενετσιάνικες επιρροές που κάποτε ήταν τα κέντρα της αγροτικής παραγωγής των ευγενών. Σκουριασμένες σιδερένιες πύλες, ώχρες που έχουν ξεθωριάσει με αξιοπρέπεια, κήποι που η γλυσίνια έχει πάρει τον έλεγχό τους.

Κάποια από αυτά τα κτήματα, ιδιαίτερα στην κεντρική και νότια Κέρκυρα, ανοίγουν την Πρωτομαγιά για επισκέψεις ή φιλοξενούν εστιατόρια που δουλεύουν με αυτό που βγάζει η ίδια η γη. Το σκηνικό δεν έχει στηθεί για τον επισκέπτη, απλώς υπάρχει.

Κάτω από τις λιανολιές

Η Κέρκυρα έχει έναν από τους αρχαιότερους ελαιώνες της Μεσογείου. Οι «Λιανολιές», η ντόπια ποικιλία που φυτεύτηκε κατά την Ενετοκρατία, δημιουργούν ένα απέραντο δάσος που την άνοιξη αλλάζει χαρακτήρα. Το φως μπαίνει διαφορετικά κάτω από τα κλαδιά, και το έδαφος γεμίζει με άγρια βότανα που λίγοι ξέρουν να αναγνωρίσουν.

Μερικοί τοπικοί παραγωγοί οργανώνουν περιπάτους στα μονοπάτια των ελαιώνων μαζί με βοτανολόγους. Το γεύμα που ακολουθεί στην ύπαιθρο, με αυτά που μαζεύτηκαν λίγες ώρες πριν, έχει μια λογική που σπάνια βρίσκεις στην οργανωμένη γαστρονομία. Συκομαΐδα, αγριόχορτα, ψωμί με τοπικό λάδι. Τίποτα περίπλοκο, και αυτό ακριβώς είναι το νόημα.

Η Κέρκυρα του Ντάρελ

Ο Τζέραλντ Ντάρελ έγραψε για αυτό το νησί με αγάπη που μοιάζει υπερβολική μέχρι να έρθεις. Τότε καταλαβαίνεις ότι δεν υπερέβαλε. Υπάρχει κάτι στο φως του Ιονίου τον Μάιο, μαλακό, λίγο υγρό, με μια ποιότητα που κάνει τα χρώματα να φαίνονται κορεσμένα χωρίς να είναι έντονα, που δικαιολογεί κάθε ρομαντική περιγραφή.

Η Κέρκυρα τον Μάιο είναι νωπή, μυρωδάτη. Δεν ξεραίνεται όπως τα νησιά του Αιγαίου. Η βλάστηση πιέζει από παντού και η μυρωδιά ανθισμένης νεραντζιάς σε πιάνει ξαφνικά σε κάποια στροφή της εξοχής, χωρίς προειδοποίηση.

Πότε να πας

Μετά το Πάσχα και πριν τον Ιούνιο. Αυτό το παράθυρο, τέλη Απριλίου, αρχές Μαΐου, είναι που το νησί ανήκει ακόμα στους ντόπιους. Τα καφενεία στα χωριά της ενδοχώρας έχουν κόσμο που κάθεται για να μείνει, όχι για να περάσει. Και η φιλοξενία είναι διαφορετική όταν κάποιος δεν έχει εξαντληθεί από εβδομάδες τουριστικής πίεσης.

Η Κέρκυρα έχει μάθει να δείχνει στον κόσμο τη φιλαρμονική, τη Σπιανάδα, τα κανάτια. Όλα αληθινά. Αλλά τα αρχοντικά που μυρίζουν παλιά ξυλεία και οι ελαιώνες που δεν έχουν αλλάξει από την Ενετοκρατία είναι εξίσου Κέρκυρα και θέλουν λίγο παραπάνω κόπο για να τα βρεις.