Η Μάνη έχει φήμη σκληρή. Πέτρα, ξηρασία, πύργοι που χτίστηκαν για να σκοτώνεις τον γείτονά σου. Αυτή η εικόνα είναι αληθινή, αλλά ισχύει για τον Αύγουστο. Τον Μάιο, το ίδιο τοπίο έχει παπαρούνες στα χωράφια, φραγκοσυκιές στο άνθος και μια ατμόσφαιρα που δεν περιμένεις αν έχεις πάει εκεί το καλοκαίρι. Η πέτρα παραμένει, αλλά αποκτά χρώμα γύρω της. Η Μέσα Μάνη, από Αρεόπολη και νότια, είναι ο λόγος που αξίζει να κατεβείτε τόσο μακριά.
Βάθεια: το χωριό που μοιάζει με σκηνικό
Ξεκινήστε από τη Βάθεια. Είναι το πιο φωτογραφημένο χωριό της Μάνης. Πύργοι σε διάφορα επίπεδα, μερικοί αναστηλωμένοι, οι περισσότεροι όχι. Μόνιμοι κάτοικοι ελάχιστοι. Τον Μάιο, ωστόσο, υπάρχει κίνηση με τους ιδιοκτήτες που έρχονται να ανοίξουν τα σπίτια τους για την περίοδο, καθώς υπάρχουν μερικά καταλύματα που λειτουργούν σε αναστηλωμένους πύργους.
Αν μείνετε εδώ, έχετε ησυχία που δεν περιγράφεται εύκολα. Το βράδυ δεν υπάρχει θόρυβος, μόνο ο αέρας και κάπου μακριά κάποια καμπάνα. Αν αυτό σας ακούγεται βαρετό, η Μάνη δεν είναι ο προορισμός σας. Αν σας ακούγεται ακριβώς αυτό που ψάχνετε, ελάτε.
Τα μονοπάτια που ενώνουν τις πυργογειτονιές είναι σε καλή κατάσταση για πεζοπορία. Δεν χαρτογραφούνται παντού, οπότε ρωτήστε πριν ξεκινήσετε.
Ταίναρο: το τέλος της ηπειρωτικής Ευρώπης
Στα 17 χιλιόμετρα νότια της Αρεόπολης, βρίσκεται το Ακρωτήριο Ταίναρο. Το νοτιότερο άκρο της ηπειρωτικής Ευρώπης. Αυτό από μόνο του δεν σημαίνει τίποτα αν η διαδρομή δεν αξίζει. Αλλά αξίζει. Αφήνετε το αυτοκίνητο στο Πόρτο Κάγιο και περπατάτε 45 λεπτά σε μονοπάτι που πηγαίνει πάνω από τη θάλασσα. Τον Μάιο το θυμάρι και το φασκόμηλο μυρίζουν έντονα, όταν τα πατάτε, το άρωμα ανεβαίνει. Δεξιά και αριστερά ο Λακωνικός και το Μεσσηνιακό πέλαγος.
Στη διαδρομή περνάτε από τα ερείπια ρωμαϊκού οικισμού και από ένα σπήλαιο που η μυθολογία το ήθελε ως είσοδο του Άδη. Δεν μπαίνετε μέσα, είναι επικίνδυνο και δεν επιτρέπεται, αλλά κοιτάτε. Στην άκρη του ακρωτηρίου υπάρχει φάρος. Εκεί σταματάτε. Δεν υπάρχει τίποτα άλλο να κάνετε εκτός από το να κοιτάτε τη θάλασσα και να καταλαβαίνετε πού βρίσκεστε.
Σαγγιάς: το βουνό που κοιτά τον Λακωνικό
Αντί να μείνετε στα παράλια, ανεβείτε στον Σαγγιά. Τα χωριά της κορυφογραμμής, Λάγια, Κότρωνας, μικροί οικισμοί χωρίς όνομα σε οδηγούς, κοιτούν τον Λακωνικό Κόλπο από ψηλά. Τον Μάιο, με καθαρό αέρα, φτάνετε να δείτε την αντίπερα ακτή της Λακωνίας.
Εδώ μερικοί μικροί παραγωγοί ανοίγουν τους ελαιώνες τους για γευσιγνωσία. Λάδι Μάνης, το οποίο είναι από τα καλύτερα στη χώρα χωρίς να το διαφημίζει κανείς ιδιαίτερα, μαζί με κουλουρίδες και σύγκλινο. Δεν είναι οργανωμένο αγροτουριστικά αλλά γίνεται. Ρωτάτε στο χωριό, και κάποιος θα σας στείλει κάπου.
Γερολιμένας και Λιμένι: για όσους θέλουν θάλασσα
Αν τελειώσετε τις πεζοπορίες και θέλετε νερό, ο Γερολιμένας και το Λιμένι έχουν ήδη τον Μάιο κρυστάλλινη θάλασσα και ελάχιστο κόσμο. Το Λιμένι ειδικά, με τα σπίτια χτισμένα μέσα στο νερό, είναι γνωστό από φωτογραφίες αλλά σπάνια φαίνεται έτσι στην πραγματικότητα. Τον Μάιο όμως φαίνεται.
Πρακτικά
Βάση καλύτερη είναι η Αρεόπολη. ‘Εχει καταλύματα, μαγαζιά και βρίσκεται στο κέντρο της περιοχής. Ο δρόμος από εκεί προς νότο γίνεται στενός μετά το Γερολιμένα. Οδηγείτε αργά, όχι επειδή είναι επικίνδυνος, αλλά επειδή σε κάθε στροφή υπάρχει κάτι να κοιτάξετε. Η Μάνη δεν έχει τίποτα να αποδείξει, δεν σας ζητά τίποτα, δεν προσπαθεί να σας εντυπωσιάσει. Ακριβώς αυτή η αδιαφορία της είναι που μένει.
