Βρεθήκαμε στα Τρίκαλα το σούρουπο. Όχι από πρόγραμμα. Όχι από σύμπτωση. Απλώς την ώρα που η μέρα αποφάσισε να χαμηλώσει τους τόνους της. Στη Βασιλέως Τσιτσάνη, το κέντρο έμοιαζε γνώριμο και ταυτόχρονα διαφορετικό. Ο ουρανός είχε πάρει εκείνο το ζεστό, βαθύ πορτοκαλί που κρατά λίγα μόνο λεπτά — αρκετά όμως για να αλλάξει τη διάθεση ολόκληρης της πόλης.
Οι στάσεις γεμάτες κόσμο. Κάποιος κοιτά το κινητό του σε ένα παγκάκι. Μια κοπέλα στέκεται για λίγο, σαν να περιμένει κάτι ή σαν να μην θέλει να τελειώσει η στιγμή. Τα αυτοκίνητα περνούν αργά, τα φώτα ανάβουν, τα καταστήματα φωτίζονται ένα-ένα.
Κι εκεί, πίσω από τα κτίρια, το Ρολόι του Φρουρίου, σύμβολο της πόλης. Σταθερά εκεί. Σαν να υπενθυμίζει ότι αυτή η πόλη έχει μάθει να ζει το χρόνο χωρίς πανικό.
Δεν ήταν τα “τουριστικά” Τρίκαλα αυτό που είδαμε. Δεν ήταν καρτ-ποστάλ. Ήταν η καθημερινότητα της πόλης— και ακριβώς γι’ αυτό ήταν τόσο όμορφη. Γιατί οι πόλεις αποκαλύπτονται στις μεταβάσεις τους. Στις ώρες που δεν… ποζάρουν.
Το σούρουπο στα Τρίκαλα δεν είναι απλώς ένα χρώμα στον ουρανό. Είναι μια αίσθηση. Μια μικρή παύση πριν τη νύχτα. Μια στιγμή που σε βάζει μέσα στην εικόνα και σε κάνει μέρος της.
Κι ίσως τελικά αυτό να είναι το πιο δυνατό στοιχείο της πόλης: Δεν σου ζητά να την θαυμάσεις. Σε αφήνει να τη ζήσεις.
📍 Κέντρο Τρικάλων – Βασιλέως Τσιτσάνη
📷 Ntaoulas Xristos
