Φτάνουμε νωρίς, όταν η ομίχλη δεν έχει ακόμα σηκωθεί από το νερό. Κάτω από τα 900 μέτρα υψόμετρο η λίμνη Δόξα στέκεται ακίνητη, γαλαζοπράσινη, με τα έλατα να κατεβαίνουν ως την άκρη της και να καθρεφτίζονται ανάποδα. Κανείς δεν μιλάει δυνατά εδώ πάνω. Το κρύο μπαίνει στα δάχτυλα.
Δεν είναι φυσική, αυτή η λίμνη. Είναι έργο ανθρώπου, φτιαγμένη στα τέλη της δεκαετίας του 1990 με ένα φράγμα διακοσίων είκοσι πέντε μέτρων πάνω στην κοίτη του χειμάρρου Δόξα, για να ποτίζει την κοιλάδα του Φενεού. Το ξέρεις και δεν το πιστεύεις. Το τοπίο δεν έχει τίποτα το βεβιασμένο. Οι ντόπιοι τη λένε Κορινθιακή Ελβετία, και για μια φορά η υπερβολή στέκει.
Βρισκόμαστε στην ορεινή Κορινθία, στον Δήμο Σικυωνίων, λίγο πιο πέρα από τα Τρίκαλα και τη Γκούρα, στο οροπέδιο του Φενεού. Γύρω, τα βουνά κλείνουν τον ορίζοντα: δυτικά ο Χελμός, βόρεια η μάζα της Κυλλήνης, της Ζήρειας, το βουνό όπου λένε πως γεννήθηκε ο Ερμής, και η Ντουρντουβάνα να τη χωρίζει από την κοιλάδα. Χειμώνα το χιόνι κατεβαίνει ως το νερό. Το καλοκαίρι η στάθμη πέφτει και αποκαλύπτει λάσπη και πέτρα στις όχθες.
Στη νότια άκρη προχωράμε πεζοί. Μια λεπτή λωρίδα γης, χερσόνησος που κάποιες χρονιές γίνεται σχεδόν νησί, οδηγεί στο εκκλησάκι του Αγίου Φανουρίου. Μικρό, μονόκλιτο, μπροστά στο νερό. Στις 27 Αυγούστου, ανήμερα της γιορτής, ανεβαίνουν προσκυνητές και μοιράζουν φανουρόπιτα. Σήμερα είμαστε μόνο εμείς και δυο ψαράδες που δεν βγάζουν κουβέντα.
Ιερά Μονή του Αγίου Γεωργίου Φενεού
Λίγο πιο ψηλά, στα 945 μέτρα, πάνω από τη λίμνη, στέκεται η Ιερά Μονή του Αγίου Γεωργίου Φενεού. Την ίδρυσαν τον 14ο αιώνα και τη μετέφεραν εδώ το 1693, όταν τα νερά της παλιάς λίμνης του Φενεού πλημμύριζαν ξανά και ξανά την πρώτη της θέση. Στο καθολικό υπάρχουν αγιογραφίες κρητικής τεχνοτροπίας, δουλειά ενός ζωγράφου Παναγιώτη από τα Ιωάννινα, χρονολογημένες στο 1754. Στα χρόνια του Εικοσιένα το μοναστήρι φιλοξένησε αρχηγούς του Αγώνα, ανάμεσά τους τον Κολοκοτρώνη. Το πέτρινο κτίσμα, τριώροφο μέσα στα έλατα, στέκει ακόμα βαρύ και κλειστό στον εαυτό του.
Ο Ηρακλής και οι καταβόθρες
Ο τόπος κρατάει κι έναν παλιότερο μύθο. Ο αρχαίος Φενεός ήταν πόλη σε μια κλειστή κοιλάδα που τα νερά την πλημμύριζαν, χωρίς διέξοδο προς τη θάλασσα. Ο θρύλος λέει πως ο Ηρακλής άνοιξε τις καταβόθρες, τα βαράθρα που ρουφούσαν το νερό μέσα στο βουνό, και στράγγισε τον κάμπο. Παρακάτω, από την άλλη μεριά της Κυλλήνης, βρίσκεται η Στυμφαλία, εκεί που ο ίδιος ήρωας ξεπάστρεψε τις όρνιθες. Οι αρχαιολόγοι λένε πως όντως υπήρχαν εδώ αρχαία υδραυλικά έργα. Ο μύθος συχνά είναι ιστορία που ξέχασε το όνομά της.
Φεύγοντας το απόγευμα, το φως πέφτει πλάγιο και το νερό γίνεται μολυβί. Δύο ώρες μας χωρίζουν από την Αθήνα, ενενήντα χιλιόμετρα από την Κόρινθο, μια απόσταση που από εδώ πάνω μοιάζει πολύ μεγαλύτερη. Στρίβουμε προς τη Γκούρα. Πίσω μας η λίμνη μένει εκεί, να κρατάει το βουνό και το νερό του, όπως της έμαθαν οι άνθρωποι πριν τριάντα χρόνια.
Φωτογραφίες: visitpeloponnese.com
