Η αλήθεια είναι ότι προβληματίστηκα αν έπρεπε να την παρουσιάσω. Η ομορφιά της είναι τέτοια που σε κάνει να σκέφτεσαι αν κάποια μέρη πρέπει να μένουν μακριά από την πολυκοσμία και τον υπερτουρισμό. Αν ορισμένα τοπία αξίζουν να προστατεύονται όχι μόνο με κανόνες, αλλά και με σιωπή.Μετά είδα τις υπέροχες φωτογραφίες του Νικόλα Τσαρούχη και σκέφτηκα πως είναι κρίμα να μένει μακριά από τα φώτα ένας τέτοιος φυσικός θησαυρός. Όχι για να γίνει «μόδα», αλλά γιατί το αξίζει.
Η Λίμνη Ζόρικα είναι κρυμμένη μέσα στο δάσος, μέσα στο πράσινο, αγκαλιασμένη από ψηλά δέντρα που μοιάζουν να την προστατεύουν. Τα νερά της είναι ήρεμα, σχεδόν ακίνητα, και λειτουργούν σαν καθρέφτης του δάσους. Εκεί, ανάμεσα στις αντανακλάσεις, απλώνονται τα νούφαρα, δημιουργώντας εικόνες που θυμίζουν πίνακα ζωγραφικής. Δεν είναι εντυπωσιακή με τον τρόπο που είναι ένα τουριστικό αξιοθέατο. Είναι εντυπωσιακή σαν φυσικό τοπίο.
Τα νούφαρα δίνουν στον χώρο μια ιδιαίτερη, σχεδόν παραμυθένια αίσθηση. Το τοπίο αλλάζει ανάλογα με το φως, άλλοτε φωτεινό και καθαρό, άλλοτε πιο σκοτεινό και μυστηριακό. Είναι από εκείνα τα μέρη που δεν σε τραβούν να τα φωτογραφίσεις ασταμάτητα, αλλά να σταθείς για λίγο και να τα κοιτάξεις.
Γύρω από τη λίμνη μπορείς να περπατήσεις χαλαρά, χωρίς βιασύνη. Δεν υπάρχουν υποδομές, ούτε έντονη ανθρώπινη παρουσία. Κι αυτό είναι ίσως το μεγαλύτερο πλεονέκτημά της. Η εμπειρία εδώ δεν έχει πρόγραμμα. Έχει χρόνο.
Η συγκεκριμένη λίμνη δεν προσφέρεται για μαζικό τουρισμό και καλό είναι να παραμείνει έτσι. Όποιος την επισκεφθεί, καλό είναι να το κάνει με σεβασμό στο τοπίο και στη σιωπή του. Να φύγει χωρίς να αφήσει ίχνος, εκτός από τις εικόνες που θα πάρει μαζί του.
Ίσως τελικά κάποια μέρη δεν χρειάζεται να μένουν κρυφά. Αρκεί να παρουσιάζονται με μέτρο και ευθύνη. Και αυτή η λίμνη με τα νούφαρα είναι ένα από αυτά.
Η Λίμνη Ζόρικα βρίσκεται στην Ήπειρο, στον νομό Ιωαννίνων, μέσα σε δασική περιοχή, μακριά από οικισμούς και οργανωμένες τουριστικές υποδομές.
Πρόκειται για μικρή φυσική λίμνη, κρυμμένη μέσα στο πράσινο, σε σημείο που δεν είναι ευρέως γνωστό ούτε ιδιαίτερα προβεβλημένο. Γι’ αυτό και έχει διατηρήσει τον ήρεμο, αυθεντικό χαρακτήρα της, με τα νούφαρα να καλύπτουν μεγάλο μέρος της επιφάνειάς της και το δάσος να την «αγκαλιάζει» από όλες τις πλευρές.
Δεν είναι λίμνη τύπου Παμβώτιδα ή Ζηρού με εύκολη πρόσβαση και κόσμο. Είναι από εκείνα τα μέρη που:
-
τα ανακαλύπτεις συνήθως από στόμα σε στόμα
-
ή μέσα από φωτογραφίες ανθρώπων που αγαπούν πραγματικά τη φύση
Tip: Η ιδανική εποχή για να επισκεφθεί κανείς τη λίμνη είναι στα τέλη της άνοιξης, όταν τα νούφαρα βρίσκονται σε πλήρη άνθιση και το τοπίο δείχνει στην πιο ήρεμη και φωτεινή του εκδοχή.
