Υπάρχουν στιγμές στο ταξίδι που δεν χρειάζονται πρόγραμμα, χάρτες ή check-lists. Μόνο ένα παράθυρο αεροπλάνου κι έναν ουρανό που αποφασίζει να σου χαρίσει κάτι παραπάνω απ’ ό,τι περίμενες. Το ηλιοβασίλεμα πάνω από τα σύννεφα είναι μία από αυτές.
Καθώς το αεροπλάνο γλιστρά σταθερά πάνω από ένα απαλό, βαμβακερό στρώμα νεφών, ο ορίζοντας αρχίζει να αλλάζει χρώμα. Το βαθύ μπλε του ουρανού υποχωρεί αργά και δίνει τη θέση του σε αποχρώσεις ροζ, πορτοκαλί και μωβ. Η γραμμή του φωτός απλώνεται σαν ζωγραφιά, χωρίζοντας τον ουρανό από τη θάλασσα των σύννεφων.
Εκεί ψηλά, ο χρόνος μοιάζει να επιβραδύνει, μακριά από το θόρυβο της πόλης, μακριά από τη βιασύνη της καθημερινότητας. Μόνο φως, κίνηση και μια αίσθηση απόλυτης ελευθερίας. Τα σύννεφα από κάτω μοιάζουν ακίνητα, σχεδόν γαλήνια, σαν να παρακολουθούν κι αυτά σιωπηλά το τέλος της ημέρας.
Το φτερό του αεροπλάνου γίνεται μέρος του κάδρου — μια υπενθύμιση ότι βρίσκεσαι ανάμεσα σε δύο κόσμους. Ούτε στη γη, ούτε στον ουρανό. Σε εκείνο το ενδιάμεσο σημείο όπου τα ταξίδια αποκτούν νόημα και οι σκέψεις ξεκαθαρίζουν.
Ένα ηλιοβασίλεμα στα σύννεφα, είναι ένα εντυπωσιακό θέαμα. Εγώ το ένιωσα σας μια μικρή, προσωπική στιγμή. Ένα reminder ότι ακόμα κι όταν ταξιδεύεις για δουλειά, για υποχρεώσεις ή για τον επόμενο προορισμό, το ταξίδι έχει πάντα τον τρόπο του να σε ανταμείβει.
Γιατί κάποιες φορές, ο ωραιότερος προορισμός δεν είναι στο έδαφος. Είναι εκεί ψηλά. Πάνω από τα σύννεφα.
