Για δεκαετίες, η σχέση των Λαρισαίων με τη θάλασσα είχε συγκεκριμένες συντεταγμένες. Αγιόκαμπος, Βελίκα, Σωτηρίτσα, Στόμιο, Μεσάγγαλα, Καστρί Λουτρό, Νέοι Πόροι και Πλαταμώνας ήταν οι παραλίες που συγκέντρωναν μαζικά τον κόσμο της πόλης. Εκεί βρίσκονταν τα περισσότερα εξοχικά, εκεί οργανώνονταν οι οικογενειακές εκδρομές, εκεί μεγάλωσαν γενιές παιδιών που έμαθαν να συνδέουν το καλοκαίρι με το Αιγαίο. Η διαδρομή μέσα από την Κοιλάδα των Τεμπών, το Τζάγεζι, τα Μεσάγγαλα και τον Πλαταμώνα αποτελούσε σχεδόν τελετουργία για χιλιάδες οικογένειες της Λάρισας.
Τα τελευταία περίπου δεκαπέντε χρόνια, ωστόσο, κάτι άρχισε να αλλάζει. Όχι η θάλασσα, αλλά ο τρόπος που την αναζητούμε. Η διάδοση της πεζοπορίας, η εξοικείωση με τις μικρότερες αποδράσεις, η αναζήτηση πιο αυθεντικών εμπειριών και η ανάγκη να ανακαλύψουμε μέρη πέρα από τα καθιερωμένα οδήγησαν πολλούς Λαρισαίους σε μια νέα εξερεύνηση των παραλίων του Κισσάβου.
Έτσι, παραλίες που παλαιότερα ήταν γνωστές κυρίως στους ντόπιους, στους ψαράδες ή στους πιο ανήσυχους εκδρομείς άρχισαν να μπαίνουν δυναμικά στον καλοκαιρινό χάρτη. Ο Ρακοπόταμος με τα σμαραγδένια νερά, η Παραλία των Χρωμάτων με τα εντυπωσιακά πετρώματα, η Παλιουριά με τους διαδοχικούς κολπίσκους της, το Καλύβι, η Πλατιά Άμμος, η Κουτσουπιά, ο Ψαρόλακας και δεκάδες ακόμη μικρές ακτές αποκάλυψαν μια διαφορετική όψη της λαρισαϊκής ακτογραμμής. Μια όψη που υπήρχε πάντα, αλλά παρέμενε για χρόνια έξω από το βλέμμα των περισσότερων.
Κάπως έτσι, οι Λαρισαίοι δεν άλλαξαν θάλασσα. Απλώς ανακάλυψαν ξανά τη δική τους.
Και η αλήθεια είναι ότι λίγοι νομοί της ηπειρωτικής Ελλάδας διαθέτουν μια τόσο μεγάλη ποικιλία παραλιών σε τόσο μικρή απόσταση. Από τα σύνορα με τη Μαγνησία μέχρι τις ακτές της Πιερίας, η ακτογραμμή που συνδέεται διαχρονικά με τη Λάρισα ξεδιπλώνεται σε περισσότερα από πενήντα χιλιόμετρα, συνθέτοντας ένα μοναδικό μωσαϊκό τοπίων: βραχώδεις κολπίσκοι, κρυφές παραλίες, παραθαλάσσια δάση, ατελείωτες αμμουδιές, οργανωμένα θέρετρα και σημεία που θυμίζουν περισσότερο νησί παρά ηπειρωτική Ελλάδα.
Ακολουθώντας την ακτή από το νοτιότερο άκρο προς τον βορρά, συναντά κανείς μια αλυσίδα 35 παραλιών και ακτών που αποτυπώνουν όλο το εύρος αυτού του φυσικού πλούτου: Βενέτο, Πετρομέλισσα, Καμάρι, Ισιώματα, Παραλία των Χρωμάτων, Ρακοπόταμος, Παπακώστα, Πολυδένδρι, Κληματαριά, Αγιόκαμπος, Σωτηρίτσα, Βελίκα, Μπούκα, Παλιουριά, Μονόπετρο, Κουτσουπιά, Κόκκινο Νερό, Τσιλιγιώργης, Πλατιά Άμμος, Καλύβι, Πηγάδι, Ψαρόλακας, Στόμιο, Αλεξανδρινή, Μεσάγγαλα, Καστρί Λουτρό, Νέοι Πόροι, Πλαταμώνας, Μοσκώφ, Παντελεήμονας, Σκοτίνα, Λεπτοκαρυά, Πλάκα, Λιτόχωρο και Βαρικό.
Αν κάποτε η καλοκαιρινή μνήμη των Λαρισαίων περιοριζόταν σε λίγους, εμβληματικούς προορισμούς, σήμερα ο χάρτης έχει διευρυνθεί εντυπωσιακά. Οι μεγάλες παραλίες εξακολουθούν να αποτελούν τον βασικό κορμό του θεσσαλικού καλοκαιριού, όμως δίπλα τους έχουν αναδειχθεί δεκάδες μικρότεροι προορισμοί που προσφέρουν νέες εικόνες και νέες εμπειρίες.
Ίσως αυτό να είναι και το πιο ενδιαφέρον συμπέρασμα αυτής της διαδρομής. Από τον Πλαταμώνα των οικογενειακών εκδρομών της δεκαετίας του ’70 μέχρι τον Ρακοπόταμο, τον Ψαρόλακα και τον Τσιλιγιώργη των σημερινών φωτογραφιών και των ταξιδιωτικών αφιερωμάτων, η θάλασσα παρέμεινε η ίδια. Η ακτογραμμή που απλώνεται ανάμεσα στον Κίσσαβο, τα Τέμπη και τον Όλυμπο είναι η ίδια.
Εκείνο που άλλαξε είναι το βλέμμα μας…
Ε.Μ., onlarissa.gr
