Το αεροδρόμιο του Ελληνικού υπήρξε για περισσότερες από έξι δεκαετίες η κύρια αεροπορική πύλη της Αθήνας. Τα επίσημα εγκαίνιά του έγιναν το 1938 και από εκεί πέρασαν εκατομμύρια ταξιδιώτες, ενώ ταυτίστηκε όσο κανένα άλλο αεροδρόμιο με την ιστορία της Ολυμπιακής Αεροπορίας. Το 2001 έκλεισε οριστικά, όταν όλες οι πτήσεις μεταφέρθηκαν στο νέο αεροδρόμιο «Ελευθέριος Βενιζέλος» στα Σπάτα.
Στα τέλη της δεκαετίας του 1990, όμως, το αεροδρόμιο βρισκόταν συχνά στο επίκεντρο λόγω των επαναλαμβανόμενων απεργιών στην Ολυμπιακή. Οι εργαζόμενοι αντιδρούσαν στα σχέδια αναδιάρθρωσης, ιδιωτικοποίησης και περικοπών που προωθούνταν για να αντιμετωπιστούν τα σοβαρά οικονομικά προβλήματα της εταιρείας. Οι κινητοποιήσεις προκαλούσαν καθυστερήσεις και ακυρώσεις πτήσεων, με αποτέλεσμα οι αίθουσες αναχωρήσεων να γεμίζουν από επιβάτες που περίμεναν επί ώρες για κάποια ενημέρωση.
Οι ανησυχίες των εργαζομένων δεν ήταν αβάσιμες. Η οικονομική κατάσταση της Ολυμπιακής είχε επιδεινωθεί σημαντικά. Ο ισολογισμός του 1999, που δημοσιοποιήθηκε με μεγάλη καθυστέρηση, εμφάνισε ζημίες άνω των 26 δισεκατομμυρίων δραχμών, ενώ οι σωρευτικές ζημίες πλησίαζαν τα 90 δισεκατομμύρια δραχμές. Παρά τα υψηλά έσοδα από το δίκτυο εσωτερικού και εξωτερικού, η εταιρεία βαρυνόταν με τεράστια λειτουργικά κόστη, δαπάνες προσωπικού, προβλέψεις για επισφαλείς απαιτήσεις, συντηρήσεις αεροσκαφών και άλλες έκτακτες επιβαρύνσεις.
Οι εικόνες από το Ελληνικό από εκείνη την περίοδο που βρήκα στην Eurokinissi αποτυπώνουν κάτι περισσότερο από μια μέρα απεργίας στον αερολιμένα. Καταγράφουν τις τελευταίες δύσκολες στιγμές μιας ιστορικής αεροπορικής εταιρείας, την χαλαρότητα των ανθρώπων που δεν είχαν κινητά και λάπτοπ να περάσουν την ώρα τους ενώ περίμεναν να δουν τι θα γίνει με τις πτήσεις τους και ενός αεροδρομίου που βρισκόταν λίγο πριν από το τέλος της διαδρομής του. Λίγο περισσότερο από έναν χρόνο αργότερα, το κέντρο βάρους των ελληνικών αερομεταφορών θα μεταφερόταν στα Σπάτα, αφήνοντας το Ελληνικό να περάσει στην ιστορία.
