Υπάρχουν τόποι που δεν τους επισκέπτεσαι απλώς μια φορά, αλλά επιστρέφεις ξανά και ξανά. Όχι απαραίτητα για την τοποθεσία, αλλά για το συναίσθημα, την εσωτερική γαλήνη, την ομορφιά. Η Μάνη είναι ένας από αυτούς. Ένας τόπος άγριος και λιτός, όπου το τοπίο δεν έχει «εξημερωθεί» και ο χρόνος μοιάζει να ακολουθεί τους δικούς του ρυθμούς.
Εδώ, η φύση δεν λειτουργεί ως φόντο, είναι πρωταγωνίστρια στις εικόνες, στην καρδιά… Οι πέτρες, οι ελιές, οι απότομες πλαγιές και η θάλασσα συνθέτουν ένα περιβάλλον που απαιτεί σεβασμό και σιωπή. Μέσα σε αυτό το τοπίο, στέκει ο Πύργος Πετρέα ως φυσική προέκταση της μανιάτικης γης, σαν να βρισκόταν πάντα εκεί.
Για περισσότερα δες εδώ
