Φτάνεις στις Κυκλάδες περιμένοντας θάλασσα, και η Σίφνος σε υποδέχεται πρώτα με μυρωδιές. Ρεβίθια που σιγοβράζουν από το προηγούμενο βράδυ, ζεστό ψωμί στους ξυλόφουρνους, το χώμα του πηλού που δουλεύεται ακόμη στα χέρια των αγγειοπλαστών. Είναι ένα νησί που δεν φωνάζει. Σου ζητάει χρόνο και στον ανταποδίδει με το παραπάνω.
Η Απολλωνία και τα λευκά σοκάκια
Η πρωτεύουσα, η Απολλωνία, είναι ένα κουβάρι από ασβεστωμένα στενά που ανηφορίζουν και κατηφορίζουν χωρίς λογική, με βουκαμβίλιες να ξεχύνονται πάνω από τις αυλές. Το βράδυ το λεγόμενο Στενό γεμίζει κόσμο, αρώματα από τις κουζίνες και χαμηλή κουβέντα. Λίγο πιο πάνω, ο Αρτεμώνας κρατάει μια πιο αρχοντική όψη, με νεοκλασικά σπίτια, καμαρωτές αυλές και ησυχία. Λένε μάλιστα πως η Σίφνος είναι σπαρμένη με εκατοντάδες εκκλησίες και ξωκλήσια, ένα σε κάθε στροφή του δρόμου.
Το Κάστρο και τα παλιά χωριά
Το Κάστρο κρατάει ακόμη τη μεσαιωνική του ψυχή. Σπίτια χτισμένα το ένα πάνω στο άλλο σαν τείχος, αρχαία μάρμαρα εντοιχισμένα στους τοίχους, στενά που περνούν κάτω από καμάρες, και στην άκρη η εκκλησία των Επτά Μαρτύρων πάνω σε έναν βράχο που τον αγκαλιάζει το κύμα. Εκεί η ώρα του ηλιοβασιλέματος δεν χρειάζεται συστάσεις. Στον βορρά, η Χερρόνησος, το ψαροχώρι στην άκρη του νησιού, σερβίρει φρέσκο ψάρι μακριά από κάθε φασαρία, ενώ ο Φάρος κρατάει την αύρα του παλιού επίνειου.
Το πήλινο τραπέζι
Η Σίφνος έχει συνδέσει το όνομά της με τη μαγειρική όσο λίγα νησιά. Δεν είναι τυχαίο που από εδώ καταγόταν ο Νικόλαος Τσελεμεντές, ο άνθρωπος που έβαλε σε τάξη την ελληνική κουζίνα. Το πιάτο που πρέπει να δοκιμάσεις είναι η ρεβιθάδα, τα ρεβίθια που ψήνονται ολονυχτίς σε πήλινο σκεύος, οι ρεβιθοκεφτέδες με ρίγανη, και το μαστέλο, το αρνί ή το κατσίκι μαγειρεμένο με κρασί και άνηθο σε πήλινο τσουκάλι. Σχεδόν όλα δένουν με τον πηλό, που εδώ δεν είναι διακόσμηση αλλά εργαλείο. Στα Εξάμπελα και στο Βαθύ συναντάς ακόμη εργαστήρια που γυρίζουν τον τροχό, και φεύγεις με ένα σκεύος που θα κρατήσει χρόνια. Συνόδευσέ τα με ένα τοπικό γλυκό, τα αμυγδαλωτά ή την πάστα φλώρα, και έναν καφέ στην πλατεία.
Παραλίες, μονοπάτια και μοναστήρια
Στα νότια, το Βαθύ ήταν κάποτε ένας απομονωμένος κόλπος ψαράδων και σήμερα είναι μια ήρεμη αμμουδιά με ρηχά νερά, ιδανική για οικογένειες. Ο Πλατύς Γιαλός απλώνει τη μεγάλη του παραλία με ταβέρνες στο κύμα, ενώ η Χρυσοπηγή, με το μοναστήρι της πάνω στη βραχονησίδα, είναι η εικόνα που μένει. Κάθε χρόνο, την Ανάληψη, οι Σιφνιοί τη γιορτάζουν με προσκύνημα και γλέντι. Για όσους περπατούν, το νησί έχει ένα εκτεταμένο και καλά σημασμένο δίκτυο μονοπατιών που ενώνει χωριά, εξωκλήσια και παλιούς πύργους, μακριά από τους δρόμους και τα αυτοκίνητα.
Πρακτικά για το ταξίδι
Η Σίφνος συνδέεται ακτοπλοϊκώς με τον Πειραιά, με τα πλοία να δένουν στις Καμάρες, το λιμάνι του νησιού, όπου υπάρχει και η πρώτη ευκαιρία για μπάνιο μόλις φτάσεις. Ένα ενοικιαζόμενο αυτοκίνητο ή μηχανάκι βολεύει για τις πιο απομακρυσμένες παραλίες και τα ορεινά εξωκλήσια, αν και πολλά μπορείς να τα ζήσεις και πεζός, μέσα από τα μονοπάτια. Η καλύτερη εποχή είναι από τον Ιούνιο ως τον Σεπτέμβριο. Ο Ιούλιος και ο Αύγουστος έχουν την περισσότερη ζωή και τις γιορτές, ενώ ο Ιούνιος και το φθινόπωρο προσφέρουν την πιο ήρεμη, πιο γνήσια εκδοχή του νησιού, με ζεστή ακόμη θάλασσα και αδειανά σοκάκια.
Ο ρυθμός που κρατάς μαζί σου
Η Σίφνος δεν είναι νησί της μιας εικόνας. Είναι ένα μέρος όπου η μέρα χτίζεται αργά. Καφές στην πλατεία, μπάνιο το μεσημέρι, μια βόλτα στο Κάστρο το απόγευμα, δείπνο που κρατάει ώρες. Δεν θα βρεις εδώ την ένταση της Μυκόνου ούτε το θέατρο της Σαντορίνης. Θα βρεις κάτι πιο σπάνιο, ένα νησί που ξέρει ποιο είναι και δεν προσπαθεί να γίνει κάτι άλλο. Ίσως αυτό να είναι, στο τέλος, η μεγαλύτερη πολυτέλεια του καλοκαιριού.
