Η Ήπειρος δεν παραδίδεται με την πρώτη. Στη δυτική άκρη της χώρας, ανάμεσα στην Πίνδο και το Ιόνιο, κρύβει τα καλύτερά της πίσω από φαράγγια, τοξωτά γεφύρια και χωριά σκαρφαλωμένα στην πλαγιά. Χρειάζεται λίγη υπομονή για να τη γνωρίσεις καλά.
Κρυφοί κόλποι από την Πρέβεζα ως την Πάργα
Ξεκίνα από τη θάλασσα. Η ακτογραμμή από την Πρέβεζα ως την Πάργα είναι μια αλυσίδα από αμμουδιές με γαλαζοπράσινα νερά και καταπράσινο φόντο. Στα beach bars γύρω από τα Σύβοτα σε σερβίρουν κοκτέιλ μέχρι αργά, όμως τα πιο ωραία κρύβονται όσο δεν πατάς πόδι στη στεριά: με μισή ώρα κωπηλασία βρίσκεις κολπίσκους που αλλιώς δεν τους φτάνεις. Στο Δρέπανο της Ηγουμενίτσας η παραλία ακουμπά σε λιμνοθάλασσα, κι αν σε τραβάει το birdwatching, ο Αμβρακικός πιο κάτω είναι από τους σημαντικότερους υγροτόπους της Ευρώπης.
Ράφτινγκ στα ποτάμια, πεζοπορία στον Βίκο
Όσο ανεβαίνεις προς τα βουνά αλλάζει ο ρυθμός. Ο Αώος και ο Βοϊδομάτης, από τα καθαρότερα ποτάμια της χώρας, σηκώνουν ράφτινγκ και καγιάκ, ενώ ο Αχέροντας το καλοκαίρι γίνεται διαδρομή για river trekking μέσα στο παγωμένο νερό. Από πάνω τους ανοίγει το φαράγγι του Βίκου, από τα βαθύτερα του κόσμου, με μονοπάτια που κατεβαίνουν στην κοίτη και ξανανεβαίνουν προς την Τύμφη. Όποιος αντέξει την ανάβαση φτάνει στις Δρακόλιμνες στα 2.000 μέτρα, παγωμένα υπολείμματα των παγετώνων σε Σμόλικα και Γκαμήλα.
Πέτρινα χωριά, γεφύρια και τα Γιάννενα
Ο πυρήνας της ορεινής Ηπείρου είναι τα Ζαγοροχώρια. Σαράντα και κάτι πέτρινα χωριά, Πάπιγκο, Αρίστη, Μονοδένδρι, κρατούν την αρχιτεκτονική τους σχεδόν ανέγγιχτη. Πιο νότια, στα Τζουμέρκα, το Συρράκο και οι Καλαρρύτες στέκονται αντικριστά, χωρισμένα από μια χαράδρα. Και παντού γεφύρια: του Καλογερικού στους Κήπους, της Κόνιτσας εκεί που σμίγουν ο Αώος με τον Βοϊδομάτη, της Πλάκας στον Άραχθο. Η ιστορία πάει πολύ πιο πίσω, στη Δωδώνη με το αρχαίο θέατρο και το μαντείο του Δία, στο Νεκρομαντείο της Εφύρας. Και καταλήγει στα Ιωάννινα, όπου το κάστρο κοιτάζει την Παμβώτιδα και το Νησί με τα βυζαντινά μοναστήρια, ενώ η παλιά πόλη γεμίζει καφενεία και εργαστήρια αργυροχρυσοχοΐας όλο τον χρόνο.
Τυριά, πίτες και το ηπειρώτικο τραπέζι
Το τραπέζι κουβαλάει τη νομαδική, κτηνοτροφική παράδοση του τόπου. Τη βρίσκεις στα τυριά, φέτα, γαλοτύρι, κεφαλοτύρι, βλαχοτύρι, ξινομυζήθρα και στα κρεατικά, από το κλέφτικο ως το αρνί με λάπαθα. Και βέβαια στις πίτες με το χειροποίητο φύλλο, με ό,τι γέμιση φανταστείς. Κάθε περιοχή έχει το δικό της πιάτο: γαρίδες στον Αμβρακικό, βατραχοπόδαρα στο Νησί των Ιωαννίνων, γιαννιώτικα γλυκά που στάζουν σιρόπι. Στο Μέτσοβο δοκιμάζεις τυριά, ρυζόπιτα και ντόπιο κρασί, ενώ το κρασί της Ζίτσας και τα εμφιαλωμένα νερά των Τζουμέρκων έχουν βγει εδώ και χρόνια έξω από τα σύνορα του νομού.
Το καλύτερο με την Ήπειρο είναι πως δεν κλείνει ποτέ. Άλλοι την προτιμούν χιονισμένη, άλλοι με τα ποτάμια φουσκωμένα την άνοιξη. Όποτε κι αν πας, κάτι θα μείνει αδοκίμαστο για την επόμενη φορά.
Πηγή: discovergreece.com
